مادرم میگوید

در کنار هم میان سبزه ها                    در میان شادی گل پونه ها            بی خیال از وجود سکه ها

دور هم بودیم و دوری داشتیم        یادگاری از زمانها داشتیم

یاد آن روزها به خیر.......

                                          که پدر می گوید

زندگی چون آب روان جاری بود

                                       عشق را همسان زمان راهی بود

راهی بی برگشت زمانها به عقب.......

روزها چون پاک بود زندگی جاری بود                          

مردم آن دوران - ساده و با وجدان                بی نیاز سکه        روح پاکی داشتند و خدایی داشتند.

و چه دورانی بود.......              مردم آن دوره چه حالی داشتند       دور هم گرد زمان می گشتند .

یاد آن روزها به خیر........                       

                                          که من می گویم.

و کجاست آن دوران.........                   مادرم ای پدرم                خانه ی ما خالیست

خانه ی دوست هم خالی از هر سکنه......

خانه ی ما و همه به سان قفسی تو خالیست......

باغ های پر ز درخت اما خالی از دور هم بودن هم                   مردم این دوران............

به دلیل بحران و سکوت وجدان                       عشق را بی سکه رمان میدانند

درد را در اوج زمان می دانند                        زندگی را خالی از هر سکنه پر ز مکان میدانند.

مرگ را در چند قدمی اما زیان میدانند

قصه ی این دوران که چه بس غمگین است......

و اما من وتو.........                    من وتو حادثه ی تلخ زمان حالیم            

من وتو فرزند زمان سکه                 من وتو بحرانیم              

که گاهی عشق را بی سکه-فنا میدانیم                            روح را وجدان را ناکس -پنداریم

یاد امروز به خیر...............

همه مان خواهیم گفت.......

که بیایید همه عشق را نفروشیم                         عشق را پاک به آینده دهیم.

سئـودامـيـن ازلـي ، آرزومـون سـونـو
 نه يازيم ، سنه كي ، يئتيريم سوزو
 هر نفس كولَك تك ، آلاولاندي رير
 سينه م اوجاقيندا آليشان كُوزو

آرزولار آرزو سو ، دويغو دونـيـاسـي
 سئودا نين سئوداسي ، عشقين صداسي
هر نه دئسه م ، چاتماز سه نيـن شـأنـينـه
 گوزه ل لَر گوزَلي ، خَيـال دونـيـاسـي

دوشونجه ندي اِئل قوچاغين بَسلي يه ن
 آزادليق قورباني دار- هَوس- لي يه ن
 ديل له رده دستاندي - سني سئومه گيم
سَس لَرين ، سَسي دير ، سني سَس  لي يه ن

گونه شين گونه شي - اولدوزلار - آيي
 خَيال لار  خيالـي ، تـاپيلمــاز - تــايي
 عالم حسرت چكير- بيزيم سِئوگي يه
 تانري بوتاسي دير - شاعير ين پايي
 
آينا لار ، آيناسي ، بولوت دالغاسي
 دريا لار- پري سي - سولار- سوناسي
 عشقه دولغون فرشته دير شوخ صنم
 حوري له ردن - تيكه آليب آناسي

شعرهَ شعر يازماق دير ، سنه شعر دئمه ك
 مـحـبـت پـيـنـــاري - لـيـاقـت داشـي
چيچه ك لَر چيچه كي ، روحومون - روحو
» دهـداريـن « قـاديني حـيـات يـولـداشـي

آنا آنا داها بسدير
 بير قورو جان بير نفسدير
  سل گوزويون داملاسيني
  سوت وئديغين ائولاديين
باخ قايا آدديملاسيني
  داها دوتما ديل ياسيني
 بيك بوتاغي گويده ن آتسين
 نوقول نابات آلماسيني
   آنا واللا ه تانري  اوچون
 آند ايچيره م بئشيگيمه
 گئجه چه كه ن كئشيگيمه
  سن اورگه ده ن ديليله من
 بوروسه ده باغريمي چن
  لوزگه ائله بيل بئليمي باغلاماران
 بويودوغوم يووامدامن
   اوزگه بالا ساخلامارام
 حاقلامارام
 من حاقسيزي
   ايزله مه ره م
   شاواقسيزي
 آند ايچيره م حالال سوته
 اورگه تديقين محببه ته - صداقته - شرافته
   هر گون ائله دانيشاجام
 ده ده نه هر بيل كلمم
 اورگتديقين ديلده ن اولسون
 گيله يين وار ديلله ن اولسون
   ايناميم وار ديلدن اولسون
تكجه من يوك ائل موژده سي
شادليق  - شنليق ترانه سي
 دامار يمين هر رشته سي
  دامار يمين هر رشته سي
 آند ايچيبدير داي ماما يوك آنا دئسين
 بو عهديله بو ايلقاري داماردا قانا دئسين
 دوشمان يانا يانا دئسين
  قانلاريندا هر داملاسي
  داغا داشا آدديملاسي
 گزسين آذر توپراقيني - سويئرينه
  گوي ديكه لتديسين
  قهرمانليق ياپراقيني

در درون اغتشاش جامعه

                                    از میان روزهای حادثه

در فضای صحبت یک واسطه           کار یاران را پر اما میکنم

در میان سالهای اشتیاق

                                         از غم دوری درون یک رواق

در شگفت لحظه های بی سیاق      من نیازم را معما میکنم

در سکوت شعر روز انتظار      

                                          از قیاس یک صدا با یک مزار

در میان خنده های پر ز زاز               من خدایم را تمنا میکنم.......

بیا دلم به گريه ها تو را بهانه كرده است              سرود رفتن تو را به لب ترانه كرده است

چنان نشسته بر دلم محبت نگاه تو              كه قطره های اشك را در آن روانه كرده است

كرم نما و بر دل فسرده ام ، نظر بكن           كه بی تو آتش درون ، به سر زبانه كرده است

بيا فروغ ماه تو ، به جان من رمق دهد        كه از جنون عشق تو ، به غم كرانه كرده است

به روزگار نغمه ها ، به وصل بوی زلف تو             دو ديده و كمان تو ، مرا نشانه كرده است

مرا ببر به لحظه های آرزوی وصلمان           و گرنه شدت از جنون ، گذر به خانه كرده است

عزيز دلربای من ، از اين سفر حذر نما           كه عشق ناتمام ما ، كنون جوانه كرده است

بيا از اين قضا گذر (رضا) به خود نظر فكن      بدان كه مقصدی دگر ، به ما زمانه كرده است

دلم از قهر زمان غمگین است

و در این دهکده تاریکی

غم غربت سنگین

سینه ها تنگ

                   بسی رنگین است ........

             ***

چشم بیدار زمان خواب آلود

برق فتنه همه جا می رقصد

توده ابر به هم پیچیده

بوف ها منتظرند

             و شب آبستن یک حادثه است ......

            ***

دفتر عشق غبار آلوده

عیش بی رحم جهالت ، پر فیض !

محتسب در ره کام و نعمت

مکتب عقل و خرد بی تدبیر

                  بازی ما همه اش نیرنگ است ......

من در این کلبه خاک آلوده

پشت یک پنجره از جنس سکوت

سینه چاک بر غزل آزادی

شبح شوم رجز می بینم

....................

فکر و اندیشه کمی تب دارد

آتش زهد وریا در جدلی سرد و خموش

افق هجرت ایمان ، خونرنگ

عابد ، عالم و جاهل یکسر

در پی راز بقا

و به تاریکی امواج بلا

همگی عاریه بر خلق خدا می بینم

........................

و کمی دورتر از آبادی

پند و اندر ، بسی ارزان است

جامه حق پاره!

دلها بی چاره !

و چنان خان تملق همه جا گسترده

آیینه ی حق نما ، کدر می بینم

........................

من وطن شاعيريم
 ائليمين نيسگيلي يم
   حَقّ سوزويم
درويشم ، صاف گوزگويم
 جرگه ده سر حَلقه يم
      »خَلوَتي « لَر كُوزويم
عارفم
عارفم ، سانكي » حقيقت «گوزويم
 شيخ »اشراق « كي ، دييه رديز - ئوزويم
`````
حِكمَتين ، مَعرفتين - دالغالاريندا سوزورَم
عالمِ » خَلسه « دَه - من حَقّ كلامين دوزورَم
بير آمانسيز-اُوخ اولوب  عالم حالدا- اوزورَم
`````                           
من اِئلين دَستاني يام
 دوز لوگون حيراني يام
ايگيدلر دِوراني يام
  » توركو« لَر قورباني يام
مَن ائله قُوروقچويام
ياتمانام من اوياغام
ظَفَرين بايراقينا قيرميزي قان  لا - بوياقام
 دِئمه قوخدون
 دِئمه سيندين
  دِئمه پوسدون
   دِئمه سوسدون 
مرد- ايگيدلَر كيمي وورغون دارا-يام
بير قاويشماز- يارايام
تَپه ديرناق هارايام
`````
من گُونَش پارچاسي تَك بير آلاوام »2«
من اُودام
 من اُودام ، من آلاوام
           ظولماتين باغرين يارارام
آجي شاختاني ساويب
        كورپه لَره - ايلك - باهارام
اولكَه مه - يوردوما - صاديق اِئلدارام
» آزادليق « اِئلچي سي يَم
         سونمز- يورولماز- ايلقارام
من هامان » تورك « شاعيري
تورك اوغلو تورك -
             »تورك« اوردوسوندا - سردارام
هاردا حق اولسا - وارام
بير »قلندر « عَيّارام
سازلي سوزلو » دهدارام «

 نَه گوزومدن دوشدون نه سالا بيلديم
نه سَه نيله نه سَن سيز قالا بيلديم
پريشان زولفونه حَسرت لَه -  باخديم 
 نه- بير گون داراديم ، نه يولا بيلديم
سن سيز بير باخيشي آچيب يومماديم
نه غم دَن سيلكينديم، نه دولا بيلديم
دوزدوم - هر- هاوايا ، اويدوم هر يئله
نه قيزاريب آچديم ، نَه  سولا بيلديم
چوخ ايتيلدي ، زامانانين قولاقي
نه سوز وِئرديم سنه ، نَه آلا بيلديم
سازيم تِئل لَرين چوخ سيغارلاديم
نه ديوارا آسديم ، نه چالابيلديم
» نَقّاش «  قالدي ايكي يول آيريميندا
نه - مِي - ايچديم نه ناماز قيلابيلديم

دلم ز دست ناكسان به رنج و در عذاب شد
 ببين چگونه از جفا دل حزين كباب شد
 شكسته شد حريم عشق و عاشقان پاكدل
بدين بهانه ها ريا بجاي صدق باب شد
تحمل شنيدن كلام حق نمانده چون
 حقيقت زمان ما مشابه سراب شد
 در اين چمن كه مستي و ريا و زهد در هم است
عجب مدار شوكران اگر عسل حساب شد
نگار من كه در وفا به عهد خود نمونه بود
صفا و عشق و مهر او درون اين حجاب شد
 نه اشتياق خواندن و نه ميل گل به بلبل است
 به موسمي كه گل خزان و باغبان جواب شد
 شكايت از جفاي دهر » زاهدا « دگر مكن
 كه عاقلان اين چمن به جاهلان خطاب شد

قَـلـَنـدر جـامي قـالـديـردي
 درويش لَرين - جرگه سينده
 » عِرفان « هاواسين چالديردي
 درويش لَرين- جَرگه سينده
 مـقـ‍ّدس ديــر » گَـرَّه بَـيـان «
»حق‌«گورسه نير- اوردا- عَيان
آچ گـوزونو  ،  غـافيـل اويـان
 درويش لَرين جرگه سينده
 » بهـلول غـاري « سَرت » دالاهو «
درويـش لَـر چـكـه  لَـر » يـاهـو «
 سِـحـر- و- جادو-  اولـور جـادو
 درويش لَرين جرگه سينده
هــامـي وِئـرن پـيـمـانـداديـر
 دوزلوك آييق- ويجدان دادير
 »پيريم « ‌دوروب ميـدانـداديـر
درويش لَرين جرگه سينده
تـونـگونـده توحيد شـرابـي
 دولـدوردو- قدحي - قابـي
 غافيل لَـرين يـوخ جـوابـي
 درويش لَرين جرگه سينده
»مرشد « دوروب خِيرقه گِئييب
بيـر تيكه » طَعام « دان يئيـيـب
 » اوّل  و آخـر يـار  « دئـييـب
 درويش لَرين جرگه سينده
»دهـدار «‌اسـرار- امـانت دير
 » خَلسـه « سنـه سـعـادت ديـر
 هر شئي دن باش سـخاوت دير
 درويش لَرين جرگه سينده
ــــــــــــــــــــــــــــــ
 عرفان = نام آهنگي در مجلس سماع درويشان
گرّه بيان = محل تجمع اهل حق در كرمانشاه
غار بهلول = زيارت گاه اهل حق در كوه دالاهو
سرت = سخت و محكم

                      شعر از : علیرضا قاسم زاده

آتا ائل قايداسي آتا ائل ديلي
ايلقارلي اوغولا ايسته ك سئوگيلي
 قارانليق گئجه ده پارلايان ايشيق
 اولدوز لو گويلرده دان تك يار ايشق
كدر قايداسيندا بير غم دنيزي
وارليقدان ، كارليقدان دريندير ايزي
چتينليك اوغروندا آيرليك چه كه ن !
داغلار بوشلوغوندا آتايا سويكه ن
 او آلقان بايراغيم سر حدديم ايزيم
جراتيم ، هيبتيم ، قوتلي ديزيم
 او بير غملي بولبول هيجران نيماسي
 كدرين هيكه لي ، وارليق آغاسي
 آتاكولتورومده ن مدني بير يول
آتالار سوزله ري وارليقدي بؤل بؤل
او ييرمينجي عصرين ازيلميش كسي
 سه گاهيم ، حجازيم ، عشيران سه سي
 حكم ائديب گئچميشده قهرمان آتام
 ايندي دوشمان سئوير آتامي آتام
 دئيير آتا سيزه ، تاريخده لكه
 داغ ايستير ، او ووران لكه ني چكه
دئير گئچميشلرده ، السيز آياقسيز
 او نوكر او بيكار كيمسيز ، داياقسيز
 بير زامان تاريخده برده ، گاه غولام
 بير زامان يازيدا گاه سوسك ، گاه اولام
نه تاجلار گوروبدور ، نه حكم ائله ييب
 نه ظولمو كسيبدي ، سيتم تييله ييب
 نه آلپرتوم اولوب ، نه ده كي سولطان
 نه بيك ، ارباب اولوب ، نه ده ، امير خان
او گوجلو قوللاري ، قئلينج گورمه ييب
 نامردلر قولونو بوروب هورمه ييب
 دئييله ر كي چوره ك ، دوتار وئره ني
 اوجا داغ دولدورار ، دره تپه ني
آتام ظولم ائتمه ييب ، حكم ائدن زامان
 زامان بير سينا قدير ، اولاق دوز يازان
يازاق گئچميشلرده ، خان كيم سولطان كيم
 سيتم قارشيسيندا ، قانلار تو كن كيم
 دوز يازاق آتالار ، روحو هئچ زامان
 اينجي ييب كوسمه ، سين تاريخدن بير آن
 دئييبلر : رحم ائدن ، رحمه قالاجاق !
 اوددان كول اولوبسا ، كول اود اولاجاق
دئنه ، خان ( آراز ) يم آتالار چه تين
 نامرده سورونه ر ، پوزار حورمه تين

            شعر از : بهمن نصیر زاده

 

دي كه سحر وارد اول شدم
جانب استاد محول شدم
 مدرسه را ديدم و بگريستم
  اين كه چه ايامي و من كيستم
 ناله كنان سوي كلاس آمدم
 چشم به دامان معلم شدم 
 روي معلم گل بي خار بود
يك نگهش غمزه دلدار بود
دل بربود از من دلداده شد
 موهبتش سفره آماده شد
 اشك من از روي رخم پاك كرد
روح و دلم جانب افلاك كرد
دست به سر كرد و نوازش نمود
 كوه غمم روي به كاهش نمود
 شاد شدم مادرم از ياد رفت
 گريه به پايان شد و بيداد رفت
بعد شروع كرد به آموزشم
 نيك برانگيخت ز جان كوششم
 او به من آموخت اول آب را
 حوله و خواب و شب و مهتاب را
 جمله بابا كه به من آب داد
 توي سبد ميوه رمان داد
گاه به من درس محبت نمود
 گاه به من شعر طبيعت سرود
 او به من آموخت ادب چون كنم
 كان ادب باشم و افزون كنم
خشت اول راست چو استاد كرد
 زين رهش او خانه آباد كرد
 پايه اول ره استادي است
 راست چو باشد پل آبادي است
 خانه او خانه آباد باد
تا به ابد خاطر او شاد باد

                     شعر از : عیسی خدایاری

زمانه سوي منزل پاك رفتيم
 به سوي معصيت بي باك رفتيم
در اين آشفته بازار گذايي
 عجب ما را‌؟ گريبان چاك رفتيم
چون اين سودا گري سودي نبخشيد
 به منزل با دلي غمناك رفتيم
 به دنبال تسلاي دل خود
 ز بهر مرهم و ترياك رفتيم
چو  آواي جدايي را شنيديم
 چه ترسيديم و وحشتناك رفتيم
 ز هر بادي به سمت راست يا كج
 به مانند خس و خاشاك رفتيم
بريديم و از همه وابستگي ها
 دلا آخر به زير خاك رفتيم
 ز خوب و بد هر آنچه بود كرديم
چه سود حاصل اگر نا پاك رفتيم

شعر از : سهیلا غیب الله زاده (محزون)

كودكي در ميان گورها فرياد زد
مادرش آرام نگاهش را به سوي طفل خود افكند
گفت :
 كودكم فرياد مكن ، بيداد مكن
زير اين گورها آدماني خفته اند
 ساكت و آرام وبي جان مانده اند 
كودك آنگاه آرام گفت : 
مادرم اينان همه بيچاره اند !؟
مادرش بگرفت دست كودك را بگفت :
كودكم زندگان بي شهامت را بيچاره گو
سالها بگذشت
كودك اكنون جواني بي ترس بود
 قدِ او- اكنون بلند و شانه هايش پهن بود
 روزي از آن روزهاي پاييز خونين بار
جوانان را خبر دادند
 وقتِ رزم است
 نيزه ها بالا كنيد
 اين جوان بر دست مادر بوسه زد
 عازم ميدان شد و قيد جواني را بزد
با نيزه ي  برّنده اش- او دشمناني را بكشت
نا گه ولي بر سينه اش شمشير دشمن لانه كرد
آلوده بر خون و به خاك
 از روي اسب خود فتاد
 ميدان جنگ آرام شد
 گريه هاي مادران آغاز شد
 مادر پيرش
 جوانش را بديد
گريه كرد و ناله كرد و آه كرد
مردگان را گريه كي بيدار كرد

                         شعر از : مرجان قاسم زاده

ساز دل بردار كاين سازت دلا خوش مي نوازد
تا كه شايد اين نواي عشق بر غم ها بتازد
 آتشي خاموش سوزانده دلم را بي دليل
 اين شراره چيست؟يا رب بر دل وجان مي گدازد
من به استقبال دردي آمدم ، اينجا غريبم
 كاش باشد آشنايي ، كار دل يكسربسازد
 حرف تلخي نيست فرهادم ! منم شيرين عشقت
 اين عدالت نيست فرهادي به خسرو ها ببازد
 سلطنت ديگر نشايد شيرو شاهي را چو باشي
بر وجودت نازنين بايست اين محزون بنازد

شعر از سهیلا غیب الله زاده (محزون)

صداي خوشبوي دستانت در موهبت فصلي زرد ، سكوت را در خفقان قلبم مي شكند .
بي صدا به انتهاي درون چشمانت مي نگرم ، و از حضورفصلها در كالبد چشمانت ، به شگفت مي آيم .
 تو كيستي ؟ ....
 كه مرا اينگونه ، در حضور خود به بي انتها بردي ...
و من كيستم ؟
كه اينگونه در انتظار يك نگاه ، به سوي تو كشش مي يابم
 چه چيزي در كهكشان وجود تو ، مرا بي صدا غرق سكوت ، مي كند .
چه چيزي در كهكشان وجود تو ، مرا بي صدا غرق سكوت ، مي كند .
 لحظه هايم با تو مي گذرد .
تو كيستي كه مرا در خود فرو بردي ؟
 سوالم را ، بي پاسخ مگذار ....
 توكيستي ؟ ....

                   شعر از : سمانه رضایی

سال هاي سالخورده ي زيادي مي شد كه سكوت سرد تنهايي هايم را ، روي تكه پاره هاي كاغذهاي رنگ پريده چون خود ، رج مي زدم و نقش هاي مبهم وجود خويش را به دستان بي اعتناي قلم مي سپردم . آنگاه كه در جغرافياي قلب من ، مشرقي براي طلوع چشماني مهربان نبود و در تاريخ متروك باورهايم ، هرگز نطفه اي به نام عشق متولد نشده بود ، گويا حظور ناگهاني تو در متن ناباوري من فصلي جديد در تقويم روياهايم پديد آورد و مرا تا بلنداي طلوع به پرواز درآورد . گويي واژه هاي از دل برخاسته ات ، صداقت كودكي هايم را به خاطر خاك خورده ام گره زد .
ژرفاي وجود تو و تعالي روح صادقت بود كه واژگان هميشه  نا ملموس جهان را ، برايم معناي حقيقي بخشيد و به من فرصتي براي باور دوست داشتن و والاتر از آن مجالي براي بيان آن داد . زماني كه زبان الكن واژه هايم هرگز جسارت ابراز عشق خود را نداشتند و تو را بسي نزديك تر از من به خود مي يافتند ، تو نه به عنوان يك فرستاده ، نه مانند تمام مترسك هايي كه انسانيت شان با سنگيني جيب ها شان معنا مي شود ، نه ،  بلكه به قداست يك دوست در وجودم شكل گرفتي . چنان وسعت يافتي و در من ريشه دواندي كه در پس تمام نداريم ،به بودن تو مي رسم و آنگاه كه معناي اين زندگي در پس جبر تمام دنيا گم مي شود ، تو زيباترين پاسخ علامت سؤالم مي شوي.
آنگاه كه دختر كان پدران خود را چنان اسطوره اي دست نيافتني در باورهاي خود مي يابند ، من در وراي تمام آرزوهاي خاكستري و در امتداد عقده هايي هميشه مصلوب ، تو را به حجم تنهايي هايم فرا مي خوانم و با تو ابعاد خالي نداشته هايم را پر مي شوم . و اكنون كه انديشه و احساس ، همزاد هاي جداي ناپذير هر انسان ، قلم سركش مرا به سوي دوست داشتن و براي دوست نوشتن هدايت مي كنند ، من چيزي براي گفتن ندارم جز سپاسي به اندازه ي ابديت چرا كه وجود سرشار از عشق تو بود كه چيزي را كه هرگز كسي به من نياموخت ، به زبان قلب و با بيان مهر به من آموخت و آن چيزي نيست جز ژرفاي بهترين معناي بودن يعني دوست داشتن.
..................................................... م

يار گوزوندن نئجه دوشدوم بو گئجه
گئجه سئودالاري قويدوم قيراغا
هامي بوسوزده دير نئيليم - داها من
 ديوانه اولموشام دوشموشم داغا
گوجوم يئتسه ناحق بوينون اوزه رم
حق يازارام حقيقتي ، بئزه رم
چاراسيز دردلره درمان دوزه رم
خسته لر نار اوچون - حسرتدي باغا
گل گور گونه ن يارين باغي ساراليب
 حقين يولو - گوندن گونه داراليب
يازيق » ساراي « هانچي باغدان بار آليب
توشلانيبدير اولوشگه ميش بوداغا

      شعراز : سارا غیب الله زاده

عشق اولسون قوچ ايگيـدلـره
بولگه سيني ، اِئلين دانماز
سارسيلماز - داغلار - قايا- لار
 جوشقون داشقين سِئلين دانماز
 
دا- گورمه گه -گوزوم يوخدور
 عدالت يوخ دوزوم - يوخـدور
 منيم گيزلين سوزوم - يوخـدور
قوچاق ائل نيسگيلين دانماز

حق اوجاقي يـانـار- سـونـمه ز
» دهدار« باشين وئرر- چونمه ز
يِئدي آرخاسـينـدان دونـمـه ز
 اصلين كوكون ديلين دانماز

                                                شعر از علیرضا قاسم زاده

گويده آي اولدوزون ، غوصه لي واقتي
 بئله دوشونورم كي منه بنزير
بير مظلوم اينسان كي ، گوزياش توكنده
بئله دوشونورم كي منه بنزير
غروبلار واقتي دؤز گون باتان زامان
 بير عاشيق بختي لاپ ياتان زامان
 بيري غرشدن فرشه چاتان زامان
 بئله دوشونورم كي منه بنزير
بير اينسان كي عمرو گئديب هدره
 يا بير كس كي دوشوب غمه كدره
 بير عاشيق كي آغلير گئجه سحر ه
بئله دوشونورم كي منه بنزير
 غوصه لي بير آشيق ، سازين چالاندا
 يا بير غريب اينسان ، يالقيز قالاندا
 بولوت لارين گؤزو گويده دولاندا
 بئله دوشونورم كي منه بنزير
 يالقيز قالان بير كس ، هر بير مكاندا
 بير اورك آليشب اورتك ياناندا
خلاصه بير اينسان غملي زاماندا
بئله دوشونورم كي منه بنزير

                                       شعر از سئودا سلطانی

ديدمش او را نه مثلش خانه اي ويرانه بود
آشنايم بود ولي با همه بيگانه بود
دوستش داشتم بي ادعا اما چه سود
او براي دوستدارن دشمني جانانه بود
مجمعي ديدم ز ياران شاد وخندان مست مست
دور بود از چشم پندارم همي مي خانه بود
مشق هايم بي جهت از پيش او سر مي گرفت
او كه خود بعد از خماري همچنان ديوانه بود
هر كه عشق خود زكف مي داد مي شد بت پرست
او براي عاشقان خود نه بت، بتخانه بود
او به سر حد جنونش هيچ مانندي نداشت
بر سر راهش ، هزاران طرح دام و دانه بود
خواستم بيدار گردم من، تو خود گفتي بخواب
هر چه را ديدم ، همه افسون و يك افسانه بود
                                                                                    شعر از سهيلا غيب الله زاده" محزون"

ديدَه رگين دوشدوم اليندن
داها ، سه ني سِئومي يه جه م
نه لَـر- چَكـميشـم ديـلنـدن
داها ، سه ني سئومي يه جه م
يولدون اوچـان قـانـاتيـمي
 ايتيـر ميشـه م نـَجـاتـيـمـي
 دگيشسه مـده حـيـاتـيـمي
 داها ، سه ني سئومي يه جه م
حسرت قالارسان سَه سيمه
بــو، آلاولـي ، نـفـسي مه
دئـديـم عشقي ، هوسي مه
داها ، سه ني سئومي يه جه م
ايـاق يـاليـن گَلـَه سه نده
باشيوا كُول - اَلـَه سـه نده
 ايلان تكين ،  مَه له سه نده
 داها ، سه ني ، سئومي يه جه م
 قارا چيچه ك- تكين سولسام
آغلار- بولوت كيمين  دولسام
دونـيـا- واركَن منـده اولسام
 داها ، سه ني سئومي يه جه م
 قـانـدالاقا - تـاغـيـل ســام دا
قـايـغـي لاردا، بـوغول سـام دا
 مين يول اُولوب دوغول سام دا
داها ، سه ني سئومي يه جه م
داغ داشلاري- دَلـه سـه نـده
گوز ياشلارين - چيله سـه نـده
منـدن اوتـرو  ، اولـه سـه نـده
 داها ، سه ني سئومي يه جه م
آه چَكيرم ، قـان آغـلـيـرام
 قـارا- بـاغريمي داغـليـرام
 ايچه ريمده ، هـي چاغليرام
 داها ، سه ني سئومي يه جه م
»دهداري« قورتاردي نازين
 اولـورَم قـبـريـمـي قـازيـن
 باش داشيمدا- بـونـو يـازيـن
 داها ، سه ني سئومي يه جه م

شعر از علیرضا قاسم زاده (دهدار)